En dan gaan er ineens allerlei verschillende gevoelens door mijn gehele lichaam heen: blijdschap, angst, enthousiasme, maar ook onzekerheid. Vooral die onzekerheid speelt in het begin een erg grote rol, want hoe zit het met mijn medicatie voor de ziekte van Crohn en de pijnstillers die ik slik voor mijn chronische buikpijn? Ik wacht geen enkel moment en ik zoek het telefoonnummer op van de huisartsenpost. Enkele minuten later heb ik de doktersassistente aan de telefoon en wordt me verteld dat ik dit toch het beste zou kunnen overleggen met mijn MDL verpleegkundige, maar dat het wel verstandig is om zo snel mogelijk met de pijnstillers te stoppen.

Ook vliegen er ook verschillende gedachten door mijn hoofd: wel aan familie en beste vrienden vertellen direct? Willen we het geslacht weten? Of misschien kunnen we daar beter maar niet over nadenken, want het kan altijd mis gaan. Die gedachten schuif ik al snel uit mijn gedachten weg: “positief blijven, Kim!” Gelukkig is mijn vriend direct positief en heeft hij er een erg goed gevoel bij!

De dag erna zouden we op visite gaan bij onze beide families. Terwijl we elkaar aankijken weten we van elkaar wat we willen: we gaan het ze vertellen! De test pakken we in en we vertellen dat we een leuk cadeautje hebben gekocht tijdens onze vakantie. Onze moeders pakken het cadeautje uit en denken allebei dat ze een thermometer cadeau hebben gekregen, hoe hilarisch! Pas na enkele seconden dringt het tot ze door: ze worden oma! Iets waar ze allebei enorm naar uitkeken, maar geen idee hadden wanneer deze droom werkelijkheid zou worden. We hebben onze kinderwens altijd vooruit geschoven en gezegd dat het binnen enkele jaren op ons wensenlijstje stond. Juist daarom was deze verrassing des te groter! Ook onze vaders, broers, zussen, schoonzussen en zwagers waren dolblij met het feit dat er een klein wereldwondertje geboren zou worden.